วันที่19 สิงหางับ ย้อนๆ

อัพย้อนสองวันอีกแล้วง๊า
มะได้อู้เน้อ แต่มะวานมันนะ...โหมดเซ็งผี
เริ่มกันเล๊ย
มะวานวันที่19 วันอาทิตย์ใช่ม๊า
ไปฮารามางับ

วันนี้ก็กะจะออกเดินคนเดียวสบายใจ แต่ลองโทรไปหาเรย์ดู เย้ๆ เรย์ว่างเลยตัดสินใจออกมาด๊าๆเป็นเพื่อนข้าพเจ้า
รอเรย์หน้าคิวเข้าร้านจอนนี่อ่ะ...มากมาย เด็กจอนนี่..ประเทศไหนก็เหมือนกันหมด..มีรังสีแห่งความดุร้าย เหอๆ(เราก็เคยสินะ)

เรย์มาแว้ว ดูดบุหรี่มาเลย โปรแกรมแรก ทำตามคำสั่งเสียของไอ้ก้วยมัน ถ่ายรุปคอสมาเยอะๆ เออ น่ากลัวๆไม่ได้ถ่ายมานะ สยองเกิน เน้นหล่อและน่ารักว่ะ555

พ่อหนุ่มเสื้อแดง...น่าร๊ากกกกก ตัวจริงน่ารักมากนะเคอะขอบอก ดิชั้นเขินจนไม่กล้าเข้าไปขอถ่าย กะวิ่งไปทำใจโบ๊ะหน้าใหม่ซื้อชุดคอสมาให้สมเกียรติเพื่อถ่ายคู่กะพ่อเจ้าประคุณ...น่ารักเว๊ย! แต่ตัวสั้นกว่ากรูอีก...เงิ๊ก!

พอแระๆ สโตกน้อยมาก พวกมันนั่งหลบแดดกันอยู่เป็นฝูง มิหาญกล้าจะเข้าไปในวงล้อมมันว่ะจริงๆ ฝรั่งเยอะมากงับงานนี้

เดินเข้าศาลเจ้าเมจิดีก่า คุ้นๆกันไหม๊งัย ศาลเจ้านี้ก็คือที่ๆพวกจูเนียร์ทั้งหลายมาทำพิธีฮาตาจิที่นี่นะเองเน้อ
ข้างนอกแดดแรงมากกก แต่พอเดินเข้าวัด เฮ๊ย!เย็นสบายอ่ะ แค่ก้าวเข้าจริงๆอ่ะ มัน สงบ ร่มเย็น น่ามานอนมาก แต่เสียใจ เค้าห้ามนอนฮะ ไม่งั้นคงมีมนุษย์กล่องเร่ร่อนมานอนเยอะอ่ะ แต่ขอบอกว่า วัดญี่ปุ่นนี่ อารมณ์เค้ามันขลังจริงว่ะ ของเค้าแรงจริง! เง้อ~

ก็เข้าไปไหว้ๆ ล้างมือ ลืมถ่ายรูปเว๊ยเฮ๊ย รู้ตัวอีกทีก็ ถ่ายป้ายขอพรมาให้ดูกันเน้อ

ออกมาจากวัดก็มานั่งเม้าท์ ระบายกะเรย์ สบายใจๆ กินน้ำส้มนางเอกไปแก้ว พอแล้วเว๊ย แพง!
ได้เวลาภารกิจติ๊ดชึ่งต่อไปฮับ ชอปปิ้งๆๆๆๆๆ>_<
ก็ตามเรื่องตามราว คงไม่ต้องบรรยายเนอะ ของถูกจนน่าตกใจวันนี้คือ น้ำแร่เอเวียงขวดบิ๊กๆขวดละ699เยนคับพี่น้อง ถามว่าถูกไหม๊? ถูกโคดพ่อ! >_< แล้วซื้อไหม๊?...แมวยังรู้คำตอบเล๊ย..เหอๆ

เข้าไปถ่ายพุริคุระมาด้วยงับ หนุกหนานกันไป ไอเรย์เซียนมาก
แต่แจ๊คพอตเว๊ย เครื่องเรากระดาษหมด เรย์ไปบอกพนักงาน พนักงานไม่สนใจ...คือ...พนักงานไม่สนใจจะช่วยคนญี่ปุ่นเว๊ย...เราเลยเดินไปบอกภาษาปะกิด วิ่งขาแทบขวิดกันมา เง้อ คนเรา~

โต๋เต๋ๆเข้าโซนี่พลาซ่า เสื้องามมั่กๆ โนมันนี่ ไม่ฟุ่มเฟือยๆๆๆ เสื้อไทยก็มีเว๊ย>_<
จากนั้นเข้าไปกินข้าวกัน ชื่อร้านไรวะ ลืม เอาเป้นว่างบ500เยน อยู่หมัด!อร่อยมากกกก วันพรุ่งนี้วันกลับจะไปกินอีกค๊า>_<
ในรูปอาจไม่น่ายลนะ แต่รสชาดแบบว่า ขอถวายหัวค่ะ ถ้วยนี้500เยนเน้อ เลิฟๆ

เดินจากฮาราจุกุไปชิบุย่า....เหมือนไม่ไกลใช่มะ...เอาสิ เฟินขาหวิดอ่ะ ไกลเว๊ยยยยตีนกูพองงงง
แต่เดินไปก็ชื่นชมหนุ่มญี่ปุ่นกันไป พึ่งรู้ว่าเรย์นี่เป๊กคล้ายกัน เดินผ่านหล่อๆมะไหร่จะมาแนวนี้ทั้งคู่ เฟินและเรย์จะเก๊กไม่สนใจ แต่ความจริง...ง๊าาา เค้าจาอาวๆ

เดินถึงชิบุย่า ไปเจอใครมะรุงับ วงฟาเรนไฮด์ของไต้หวันอ่ะ เพื่อนเค้าเดินชนเรย์ กระแทกกระเด็นแล้วไม่ขอโทษ(นิสัยคนไต้หวันเลยพี่น้อง) ชั้นเลยหันไปมอง อ้าวเฮ๊ย เพื่อนมันเป็นดาราเว๊ย! พอบอกเรย์ วิ่งกลับมา...อ้าวหาย

ก็แรดๆๆๆๆ ไปเรื่อย พอจะกลับมา109 สี่ทุ่มแระ ลืม....ปิดแล้วเว๊ยไอ้บ้าเรย์!

เดินกลับเอกิกลับบ้าน อ่ะ เจอน้องนิไกโดเว๊ย...ใครจำได้บ้าง ไอ้เด็กที่หน้าถึกๆในจูเนียร์อ่ะ รุ่นยาโอะอ่ะ แม่ม โตแล้วแอบหล่อนะคะ ใส่แว่นใหญ่ใส่หมวกขนาดนั้น...สี่ทุ่มแล้ว เค้ารู้กันหมดแล้วเว๊ยว่าเอ็งเป็นดารา!

กลับบ้านๆแยกกะเรย์วันนี้สนุกมากมายกะมิตรภาพใหม่ เพื่อนที่เจอกันวันเดียวแต่มิตรภาพที่ดีๆเนี่ย สมการง่ายมาก..จริงใจให้ไป เค้าก็จริงใจกลับมา แค่นั้นแหล่ะ คำว่าเพื่อน...เราไวกะเรื่องนี้ ไม่ดีปุ๊บกูก็เลวกลับเหมือนผีพลังอ่ะนะ..

ให้มิตรภาพดีๆยื่นออกไป ยังไงก็จะได้กลับคืนมาแน่ๆล่ะ ถ้ายื่นมันออกมาจากหัวใจ...เข้าใจไหม๊ สัตว์โลก!

กลับไปเปลี่ยนเอกิที่อุเอโน่...คู่รักยืนกอดกันกลมดิ๊ก...เห็นแล้วอิจฉาเว๊ย รอชั้นกลับไทยก่อนนะ หึ่ม!

เดินกลับที่พัก ห้าทุ่มแล้วมั้ง เหนื่อยๆๆ ต้องมาเจออะไรๆที่ห้องอีก..ชีวิตสั้นไปเยอะเลยกับคนแบบนี้ เฮ้อ~